محققان می‌گویند که در سطح همه این هفت سیاره ممکن است آب مایع یافت شود. اما نکته مهم این است که سه سیاره از هفت سیاره کشف شده در فاصله‌ای از ستاره‌شان قرار دارند که می‌توانند قابل سکونت باشند. این سیاره‌ها برای اولین بار به وسیله تلکسوپ‌ فضایی اسپیتزر، متعلق به سازمان فضایی آمریکا، رصد شده اند. هفت سیاره تازه کشف شده به گرد ستاره "ترپیست یک" (Trappist-1) که یک ستاره با حجم کم و دمای پایین است می‌چرخند. این منظومه کوچک در فاصله ۴۰ سال نوری زمین واقع شده است.
موضوع کشف این سیاره‌ها که با استفاده از تلسکوپ فضایی اسپیتزر ناسا دیده شده‌اند در مجله نیچر شرح داده شده است.
میشل گیلون، از دانشگاه بلژیکی لیژ که سرپرست نویسندگان این مقاله مجله نیچر است و برای اولین بار خبر کشف این سیاره‌ها را داده می‌گوید: این سیاره‌ها به یکدیگر و همینطور به ستاره‌شان بسیار نزدیک‌اند و وضعیت‌شان خیلی شبیه به وضعیت ماه‌های دور سیاره مشتری است. اما چون ستاره این منظومه، کوچک و سرد است، دمای هفت سیاره کشف شده، معتدل است و این به این معناست که ممکن است در آنها آب مایع- و شاید حیات- وجود داشته باشد.
به گفته دگتر گیلون این بزرگ‌ترین مجموعه کشف شده از سیاره‌های هم‌اندازه کره زمین است که همگی در شرایط یکسانی از نظر وضعیت سکونت قرار گرفته‌اند.
ممکن است در این سیاره‌ها آب و شاید حیات وجود داشته باشد
دکتر اموری تراود یکی دیگر از نویسندگان این مقاله می‌گوید که اگر دورترین سیاره نسبت به ستاره "ترپیست یک"، مثل سیاره زهره و نه زمین، اتمسفری داشته باشد به طور موثر مانع حرارت شود، احتمالا ممکن است قابل سکونت باشد. او به بی‌بی‌سی گفته بسیار ناامید کننده است اگر زمین تنها محل قابل زندگی در میان سیاره‌های جهان باشد.
دیوید شوکمان، سردبیر بخش علمی بی‌بی‌سی معتقد است شور و شوق حاصل از کشف این سیاره‌ها تنها به این دلیل نیست که یک دفعه تعداد زیادی سیاره هم اندازه زمین همه با هم و در یک محدوده کشف شده اند بلکه بخشی هم به خاطر این است که ستاره "ترپیست یک"،تقریبا کوچک و کم نور است. این به این معناست که مطالعه این سیاره‌ها از مطالعه سیاره‌هایی که به ستاره‌های نورانی نزدیک‌ترند آسان‌تر خواهد بود.
مرحله بعدی تحقیقات در مورد این سیاره‌ها هم‌اکنون در حال انجام است و در این مرحله جستجو برای یافتن گازهای کلیدی برای حیات یعنی اکسیژن و متان است آغاز شده است. ستاره شناسان امیدوارند که به زودی از رازهای دیگر سطح این سیاره‌ها پرده بردارند. ماموریت جدید ناسا به منظور بررسی و تحقیق در مورد اینکه مریخ چگونه برای زیست نامساعد شد
ماموریت جدید ناسا، یکی به کاوش سطح و دیگری به چرخش به دور سیاره مریخ و فرو رفتن در جو بالایی آن خواهند پرداخت
ماموریت جدید ناسا به منظور بررسی و تحقیق در مورد اینکه مریخ چگونه برای زیست نامساعد شد دو ماموریت جدید ناسا، یکی به کاوش سطح و دیگری به چرخش به دور سیاره مریخ و فرو رفتن در جو بالایی آن خواهند پرداخت تا کشف کنند چه چیزی مریخ را تغییر داد. محرک نهایی این ماموریت ها این پرسش می باشد که آیا تا به حال حیات بر روی مریخ وجود داشته ؟
آیا تا به حال حیات میکروسکوپی بر روی مریخ به وجود آمده، چه اتفاقی برای آن افتاده که مریخ تغییر کرده ؟
آیا این حیات فقط منقرض شده یا به زیر زمین جا ییکه می توانسته از تشعشعات فضایی محافظت شود و حرارت کافی برای آب مایع را بدست آورد رفته است ؟
ماموریت جو مریخ و تحویل فرم (MAVEN) طبق برنامه اواخر 2013پرتاب شده و در مدار مریخ قرار می گیرد.این برنامه برآن است که قسمت بالایی جو سیاره سرخ را بررسی کند. این ماموریت مشخص می کند که چه چیزی باعث شد تا جو مریخ و آب آن در فضا ناپدید شوندو در نتیجه آب و هوای مریخ به سرعت برای زندگی نا مساعد شود.
هر دوی MAVEN و کاوشگر کنجکاو SAM گذشته ی آب و هوایی و جو مریخ را با استفاده از چندین رهیافت مشخص خواهند کرد. اندازه گیری نسبتهای ایزو توپی رهیافتی است که در هر دو ماموریت مشترک می باشد..
ایزوتوپها گونه های سنگینتری از یک عنصر می باشند. برای مثال دوتریوم یک گونه سنگین از هیدروژن می باشد. به طور عادی دو اتم هیدروژن به یک اتم اکسیژن متصل شده و یک مولکول آب را به وجود می آورند، اما بعضی وقتها دوتریوم سنگین و کمیاب جای یک اتم هیدروژن را می گیرد.
وقتی آب به سمت قسمت بالایی جو مریخ رفته تابشهای خورشیدی می توانسته آنرا به هیدروژن (یادوتریوم) و اکسیژن تجزیه کند. هیدروژن سریعتر فرار می کند چون از دوتریوم سبک تر می باشد. از آنجا ییکه گونه سبکتر اغلب در طول زمان بیشتر فرار می کند، جو مریخ هیدروژن کمترو کمتری در مقایسه با مقدار دوتریوم باقی مانده دارد.در نتیجه جو مریخ حاوی دوتریوم بیشتر و بیشتری می شود..
برای مثال ،ابتدا MAVEN برروی اینکه چطور فعالیتهای خورشیدی جو مریخ را فرسوده کردند متمرکز خواهد شد.چیزهایی مثل طوفان خورشیدی ،یک جریان باریک از گازرسانای الکتریکی که از سطح خورشید دمیده می شود،و انفجارهای جو خورشید که شراره های خورشیدی نامیده می شوندو فوران مواد خورشیدی که به آن فوران مواد تاجی(CME) گفته میشود.می توانند به شیوه های گوناگون جو بالایی مریخ را تهی نمایند.اگر ما بفهمیم که چه مقدار از جو بوسیله تغییرات در فعالیتهای خورشیدی از بین رفته، می توانیم با برونیابی کردن تخمین بزنیم چه نسبتهای ایزوتوپی می بایست میلیاردها سال پیش وجود  داشته باشد .به هر حال اگر اندازه گیریهای نسبتهای قدیمی که توسط SAM انجام شده با محاسبات ما مطابقت نداشته باشند.این مساله به ما  گوشزد می کند که ما باید به شیوه های دیگری جو مریخ می توانسته از بین برود.مثل ضربه های سخت سیارکها فکر کنیم.بعضی از دانشمندان بر این باورند که ضربه های محکم می توانسته مقدار زیادی از جو مریخ را به فضا بفرستد